Κανονικά γύρω απ’ αυτή την τούρτα έπρεπε να υπάρχουν παιδικές φατσούλες, αλλά ένεκα υψηλού πυρετού και άλλων ύποπτων συμπτωμάτων το πάρτι γενεθλίων το κάναμε μόνοι μας. Και βέβαια είμαστε απαρηγόρητοι.

Χαιρετώ τους πάντες. Αυτή η ανάρτηση είναι η Νο 401. Σήμερα αυτό το blog μετράει δύο χρόνια και μια μέρα. Ναι, καλά καταλάβατε. Χθες το ΘΕΜΑ είχε γενέθλια. Συμπλήρωσε τα δύο χρόνια ζωής του και συνεχίζει.

Δεν ξέρω τι παθαίνουμε εμείς οι γονείς μερικές φορές. Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν και δεν εννοούμε με τίποτα να καταλάβουμε ότι κάποια μέρα θα φύγουν από κοντά μας για να ανοίξουν τα δικά τους φτερά όπως ακριβώς το κάναμε και εμείς.

"Έχω ένα κοριτσάκι,
έχω ένα κοριτσάκι.
Είμαι ένα δέντρο μες στη μέση τ' ουρανού."

Το blog μου κλείνει ένα χρόνο. Κατεβάστε το e-book που έχω δημιουργήσει.

Όχι δεν έκανα λάθος στην ημερομηνία. Απλώς φέτος, για πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου, αποφάσισα όχι μόνο να γιορτάσω τα γενέθλια μου, αλλά να τα γιορτάσω και με όλους σας. Γνωστούς, άγνωστους, φίλους της καρδιάς και γνώριμους της ψυχής.

Εντάξει… με συγκινήσατε πολύ. Σας ευχαριστώ πολύ… Μακάρι να είμαστε κάπου όλοι μαζί, όπως ήμουν σήμερα με τα παιδάκια μου και να γιορτάζαμε τα γενέθλιά μου όλοι μαζί.

Οδεύοντας αργά κι ανοιξιάτικα προς το τέλος του Μάη, το μυαλό μου γυρίζει ένα χρόνο πριν, στις τελευταίες μέρες ενός μήνα που χάραξε βαθύ σημάδι στη ζωή μου.