Το άρρητο χρώμα σε ρητή νότα.

Τώρα, που αγγίξαμε το μαύρο, που το ξεχωρίσαμε, θα πάψει να θολώνει τα άλλα χρώματα. Και τους καθρέπτες μας. Τώρα μόνο τα ανόθευτα χρώματά μας θα λάμψουν. Ίσως και εκτυφλωτικά.

Και τι χρυσό κλουβί μάλιστα το Παλλάς! Δίνει με το παραπάνω τις απαραίτητες προδιαγραφές για τέτοιες παραστάσεις. Τι κολιέ και τι βεντάλιες έβγαιναν και μεταμόρφωναν τα σκηνικά, τι απίστευτα κουστούμια, πόσα χρώματα στα ρούχα, το μακιγιάζ αλλά και τις εντάσεις της φωνής - και φυσικά…ΤΡΑΓΟΥΔΙ πολύ τραγούδι και χορός!

Δεν μπορώ να κρίνω τη Μήδεια 2 του Παπαιωάννου με επιχειρήματα ανθρώπου που γνωρίζει από χορό, γιατί δεν γνωρίζω από χορό, ούτε έχω δει πολύ χορό. Επίσης, δεν έχω δει καμιά άλλη δουλειά του Παπαϊώαννου πέραν της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Μπορώ όμως να περιγράψω με ποιον τρόπο αυτό που είδα απευθύνθηκε στον συναισθηματικό και διανοητικό μου κόσμο.