Ας είν’ ψηλά σου τ’ όνειρο, τη μέρα μην το φτάνεις.

με ξύλα να ταΐζει του ήλιου τη φωτιά να παίρνεις φως

κι όταν σωθεί η φωτιά και οι σπίθες γίνουν άστρα σου

ας σβήνει ένα ένα αυτά, χαϊδεύοντας με τα βρεγμένα δάχτυλα...